این داستان کوتاه واقعیت ندارد و زاییده ی تخیل نویسنده است .

@@@@@@@@@

بابا تا نیم تنه سرش را کرده است درون محفظه ی کولر  و یقه ی شناور را چسبیده . هنوز تابستان نشده نمی دانم چرا آفتاب اینقدر برنده شده . و دقیقا احساس می کنم اجزای مغزم کم کم دارد

تجزیه  می شود از سوزناکی اشعه های تیز افتاب . بابا روی بدن داغ کولر می زند و فریاد می کشد : روشن .

و مادر با تاخیر کولر را روشن می کند . و کولر عین مرده ها صدایی می دهد و بعد انگار جان داده باشد ، خسته می شود و بی صدا مثل دفعه ی اول می شود . من دوباره از ته دل اه می کشم

و در دلم به کولر پیزولی مان فحش میدهم . و بیچاره تقصیری ندارد جز پیری . پیری است و فراموشی و ناتوانی . پدر یک دفعه با یک جهش شناور نارنجی کولر را از حلقومش بیرون می کشد و پیروز مندانه

فریاد می زند یافتم . و من احساس می کنم لرزش بدن نحیف ارشمیدس را در قبر .

کولر روشن می شود . پدر می خندد و می گوید نگاه کن بدون شناور هم کار می کند . کولر دوباره تق تق صدا می کند انگار که دارد به یافته های بابا می خندد . من خسته می شوم و محکم

بر سر کولر می زنم و لعنت می فرستم به هر چه تابستان و گرماست و هرچه کولر دست دوم و پیر . و مادر کولر را خاموش می کند . و نمی فهمم چرا مادر با هر صدایی که از درون محفظه ی مستطیلی شکل

می شنود دکمه ی بیچاره را فشار می دهد . بابا در افکار عمیقش غرق است و دارد دست و پا می زند . کولر رنگش پریده و لبش پوست پوست شده . دلم برایش می سوزد . چه سرما و گرمایی چشیده است پیر مرد .

بابا نا امید نگاهم می کند می گوید امیدی نیست و من هم خوش حال از این که بالاخره بابا به این نتیجه رسیده است . پارچه ی سفید را می آورم تا بندازم روی کولر . بابا با نا امیدی تمام دستی روی کولر می کشد

و انگار دارد با یار گرمابه و گلستان و خانه و کاشانه اش خداحافظی می کند . بالاخره نفس خنک این پیر  ؛ عرق های زیادی را از روی پیشانی پدر پاک کرده .

پارچه را روی صورتش می کشم و در دل فاتحه ای می خوانم و بعد نقشه ی جوانک خوش نفسی را می کشم که قرار است امروز عصر با نقشه ای وارد خانه کنم .

@@@@@@@

پینوشت 1 : به فکر کولر های بی نوایمان که این روز ها دوباره قرار است نفس نفس بزنند برای خنکیمان ؛ باشیم .

پینوشت 2 : نمی دانم چرا خرداد امسال این قدر بوی تابستان می دهد .

یا علی

بادبادک بندگی ام این روز ها در آسمان آبی بنده پروری اش  گم شده .

و نمی دانم چرا به جای صدای بالا بالا بالاتر فریاد سقوط می زند .

انگار این روز ها طوفان ها در آسمان گمراهش کرده اند .  راه را اشتباهی نشانش داده اند .

گیج شده در آسمان . نمی داند شمال به رنگین کمان می رسید یا جنوب .

نمی داند  سمت راست صدایش می زدند یا سمت چپی ها لبخند .

بادبادکم این روز ها بدجور در آسمان آبی اش گم شده .

قطب نما می شناسی ؟

قطب نمایی که نه به صداهای  سمت راست  گوش دهد و نه توجهی کند به لبخند چپی ها .

قطب نمایی سراغ داری که طوفان های نسیم نما گولش نزنند ؟

قطب نمایی به بادبادکم می دهی که تشخیص دهد  سمت بندگی کجاست و سمت خزندگی کجا ؟

آهای خدای بادبادک ها می خواهم پیدایت کنم .

کمکم کن دیگر . . . . 

یا زهرا

و ان گاه که چشمانم را باز کردم در دریای ابی چشمانت غرق شدم . می ترسیدم از بزرگی خیالی این دنیا و مامنی می خواستم که  پناه بگیرم از سنگینی اش و چه جایی بود بهتر از دریای چشمانت که

هر عاشقی محو می شود در آن .

آن گاه که دستانم را گرفتی هم نمی دانستم مثل کوه پشتم ایستاده ای تا نیفتم و سقوط نکنم . و من مشعوف از اینکه روی پای خود ایستاده ام .

و همیشه تو مدیر پشت صحنه های فیلم زندگی ام بوده ای و هیچ وقت پشت صحنه دیده نمی شود و نمایش نمایش مردمانیست که بازیگری می کنند به خیال خودشان .

و چه مظلومانه مدیریت می کنی غم ها و شادی هایم را .

و من آن گاه که در محاصره ی کلمات و حروف بودم ؛ هجی کردن نامت سخت ترین کار دنیا بود و نمی دانستم سخت تر از ان درک کلمه ایست مثل پدر .

و پدر سه حرف بیشتر نبود اما من هنوز هم که هنوز است در تسخیر حرف به حرفت هستم . در تسخیر صدا هایشان .

و من نتوانستم بخش کنم اسمت را و مگر می شود بخش کرد  . پدر را باید یکسره خواند . باید یکسره هضمش کرد . باید یکسره به آن عشق ورزید .

و خبر ندارد کلمه ای مثل دختر که معنا نمی دهد اگر کنار پدر نباشد .

و تو چقدر عاشقانه با روح من بازی می کردی . و هنوز طنین اولین شعری که برایم سرودی در گوشم هست . و باز هم حواست جمع است که مبادا دخترت در این شلوغی سیم رابط هایی که بویی از

رابطه نبرده اند دلش زیادی تنگ نشود . همیشه از پشت این همه سیم های تلفن صدایت آرامش قلب پر تپش من است .

و هنوز درد بوسه بر صورت تیغ تیغیت یادم است .

پدرم !!!

حالا دخترت در این عصر بهاری پشت این همه سایت و وبلاگ و وبسایت و خطوط تلفن و  . . .  می خواهد بگوید که هنوز عشقت را و معنی پدر را درک نکرده و ذره ای هم نتوانسته است ادای دین کند برای لحظه لحظه ای

که از دریای مهربانیت نوشید .

و حالا من اینجا نشسته و از دلتنگی و ام و شما و از بی قراری ای حرف می زنم که این روز ها دچارش شده ام و خودتان می دانید که درمانی جز دوباره غرق شدن در دریای چشمانتان ندارم. 

یا علی .

بی اندازه یعنی بدون اندازه . یعنی این که هر چه قدر هم خط کش بگذاری بغلش نمی توانی با مداد کنار عدد مورد نظرت خط بکشی . بی اندازه یعنی اگر بگذاریش روی ترازو

عقربه های آن گیج می شوند . و هیچ وقت نمی توانی دماسنج بگذاری در دهان بی اندازه تا تب و تابش را بفهمی .

بی اندازه یعنی همین . یعنی بدون اندازه و مقیاس اندازه گیری .

حالا به نظر تو می شود دوستی را با متر اندازه گرفت و وزنش کرد و رویش بارکد قیمت زد ؟

تو بگو می شود ؟

نمی شود دیگر .

نمی شود .

یا علی

چشمانش تار شده  و فقط نقطه های نورانی کوچک و ستاره ای شکل را می بیند که روی کیک به زور زندگی می کنند و سو سو می زنند   .

اشک هایش عین شمع مذاب شده روی کیک سجده می کنند . و کیک آب می شود از داغی شمع های مذاب شده ی روی کیک .

دست هایش را می گیرد رو به روی هم . دست هایش ؛ هم دیگر را سیر نگاه می کنند . بعد محکم آن ها را بهم می کوبد . محکم . دست ها از خجالت قرمز می شوند .

یک بار . دو بار . دست ها دیگر نا ندارند انگار . تولدش است . دست ها باید تا آخرین توان برایش دست بزنند . باید جان بکنند برای خوش حالی او  .

نفسش را جمع می کند در سینه اش . دوست دارد زندگی گرفتن را . اما او که خدا نیست . شمع اول مظلومانه صورتش سیاه می شود . شمع دوم قبل از این که فوتش کنند خود می میرد .

شمع سوم انگار عاشق کیک شده . هر چه می کند خاموش نمی شود . شمع سوم تعظیم می کند در برابر مرگ و بعد نخ سیاه و خاکستری خود را به نمایش می گذارد  . شمع چهارم کشتن

بغل دستی اش را می بیند و خود به خود پاهایش سست می شود . شمع ها یکی یکی و پشت سر هم جنازشان روی تن سرد کیک می افتد . 

شمع ها که تمام می شوند . لب ها حرکتی به خودشان می دهند و زبان در دهان می رقصد . و آوای تولدت مبارک به کمترین صدا از دهانش خارج می شود .

دست ها دوباره دیده بوسی می کنند .

جنازه ی شمع را توی دستمال کاغذی سفید کفن می کند . اشک هایش دوباره سجده می کنند . در سوگ شمع ها می سوزد . قاتل زنجیره ای حالا در سوگ مقتولانش می گرید  .

دست ها عصبانی می شوند . گیج می شوند . و او حالا بعد از تولد چراغ ها را خاموش می کند  و عزاداری مفصلی برای مقتولانش بر پا می کند .

و هنوز نمی فهمد  چرا هر بار و هر سال شمع ها باید تاوان به دنیا آمدن او را بدهند . 

پینوشت : و سکوت بلند ترین فریاد است بر سر آنان که نمی فهمند .

یا حسین