می خواستم یاد آوری کنم.می خواستم یاد آوری کنم که تو بزرگی.

تو مهربانی. تو قوی هستی. خداوندامی خواستم به یادت بیاورم که(به یادم بیار)

که تو مهربان ترین هستی و نه کسی دیگر.

می خواستم بگویم عشق تویی و نه کسی دیگر.

به هفت آسمان و زمین ، به کهکشان بی انتهایت قسم تویی محبوب و تویی معشوق و نه کسی دیگر.

می خواستم بگویم جدایی و دوری از تو برای من یک عذاب است.

و خدا مرا ببخشاید اگر دوری از محبوبی دیگر برایم سخت و ملالت آور باشد.

ای مهربان.

تویی بزرگترین آمرزنده و تویی پوشاننده

اگر تو نباشی من زار می زنم و ناله سر می دهم ای عزیز

می خواستم به یادت بیارم که به یادم بیاری . . . . .

. . . . .

به همین بزرگی ات ، به همین مهربانی ات ، به همین قدرتمندی ات ای خالق و ای محبوب و  ای معشوق

مرا ببخش. به خاطر تمام ناله هایم و تمام گریه هایم ببخش که در نادانی همه و همه برای محبوبی دگر بود.

در حالی که خالقی مهربان تر نگاهم می کرد  و تو چه قدر صبوری.

شرمنده . . . .

شرمنده ای صبور ترین معشوق دنیا .

به یادم بیار ای عزیز . . . .

یا زینب

آهای ای معلمان نقاشی. . . .  . آهای ای اهالی هنر. . . . . .

من دلم رنگی جدید می خواهد.

خسته شدم از این همه رنگ های تکراری و بی رنگ و رو.

رنگ هایی که در ظاهر شادند ولی باطنشان اشباع شده از غم است.

آهای ی ی ی ای معلمان نقاشی. . . .

رنگی بسازید. همت کنید و  رنگی بسازید . رنگی که در ظاهر شاد باشد و هم در باطن.

رنگی می خواهم که با من سخن بگوید.

رنگی می خواهم که تمام نقاشیم را رنگارنگ کند.

رنگی ناشناخته.

خسته شدم از آبی و سبز و صورتی و مشکی و . . . . و . . . . .و. . . . .

رنگی می خواهم که همه ی رنگ ها به او حسودی کنند.

رنگی می خواهم که همه آن را دوست بدارند.

رنگی می خواهم که بهترین نقاشی ها را ترسیم کند.

رنگی می خواهم که همه ی سفید ها را سیاه کند.

رنگی که دنیا دنیا در پی آن باشد.

رنگ من با همه صحبت می کند. با هر کس به زبان خودش.

رنگ من سیاه نمی شود. رنگ من چرک و آلوده نمی شود.

رنگ من به دست هر نقاشی نخواهد رفت.

رنگی که همه با آن احساس شادی کنند

رنگی که دزد غم هاست.

شتاب کنید آخر چه کسی می تواند رنگ من را درست کند.

رنگ من ترکیبی از همه ی خوبی ها و شادی ها و مهربانی هاست.

رنگ من رنگارنگ ترین رنگ دنیاست.

یا زهرا 

دلت آتیش می گیره. از غرور مسخرت حالت بهم می خوره.

می رسی سر خیابون این بار برای اولین بار دوست نداری تو رو ببینه. ازش می ترسی. اگه تو رو دوباره توی اون لباس ببینه عصبانی می شه. داد می کشه. مثل دیشب توی ایستگاه راه آهن .

تا به حال هیچ وقت اشکت این طور راحت سرازیر نمی شد. یعنی هیچ وقت غرورت اجازه ی این کارو نمی داد. اما الان چقدر راحت و بی قید و بند اشک می ریزی و می ذاری راحت گرماشو روی صورت یخ زدت حس کنی و حتی دیگه حاضر نمی شی دستتو ببری جلو و اونا رو با بی رحمی پاک کنی.(مثل قدیم )

یک دفعه می بینیش داره از دور می یاد. چه آرامشی.

آخ که دیشب چه قدر ناراحت بود. اشک می ریخت و بی اختیار فریاد می زد و تو دستت رو گرفته بودی جلوی صورتت و بلند بلند گریه می کردی. آخرین باری که این طور گریه کردی سر مرگ مادر بزرگ بود.

از دور نزدیک می شه، خودتو قایم می کنی. به اون زل می زنی. کلاه مشکیشو بر می داره از توش یه لقمه در می آره و زیر درخت همیشگی می شینه و با آرامش لقمه رو نزدیک دهنش می بره.

چه قدر گرسنه ای ولی همین که می بینی اون داره با لذت می خوره عشق می کنی . . . سیر می شی از همه چی .

به دور و بر نگاه می کنه ، شاید منتظر تو باشه. ولی تو گوشه ی دیوار کلاهتو رو صورتت گذاشتی و آروم گریه می کنی.

صداتو می شنوه یعنی از سکوتش اینو می فهمی.

صدای جاروش که روی زمین کشیده می شه رو می شنوی.

داره می ره، پشتشو به تو کرده و داره می ره .

باور نمی کنی اما برای این که مطمئن بشی دوباره به خیابون زل می زنی.

لقمشو گرفته دستشو محکم فشار می ده. لقمه ی نون و پنیر داره له می شه. جاروش رو آروم روی زمین می کشه و می ره. بلند می شی دیگه خسته شدی ، دیگه هیچی برات مهم نیست. با هق هق گریت اونو صدا می کنی. بلند بلند.

سرشو بر می گردونه از چشمای قهوه ایش خجالت می کشی.