باشدتا بدانی که همیشه دنیا بر وفق مرادت نیست .

و باشد تا بدانی که خداوندی در این نزدیکی است که تو را می بیند .

باشد که این قدر مقاوم شوی .

تا در برابر سهمگین ترین طوفان ها هم به ایستی .

باشد تا دیگر متکبر نشوی در زمین خدایی که تو را آفرید .

سرت  را پایین بگیر .

و خاک را نگاه کن .

همین پست ترین عالم .

پست نه . متواضع . خاشع .

باشد تا بدانی که بعضی اوقات باید خاک گونه زیست .

خاک گونه .

یا علی

نمی خواهم انقلاب و جنگ برایم بشود  قصه های عجیب و غریب و باور نکردنی .

نمی خواهم انقلاب و جنگ برایم فقط در چند آهنگ یار دبستانی و وطنم وطنم خلاصه شود .

من دوست ندارم انقلامان و جنگ هشت ساله مان در تکان دادن پرچم بالای سرم ظاهر شود .

و هر سال فقط بیست و دوی بهمن باشد که من یادم بیاید که جنگی بود . شهیدی بود . جوانی بود . عشقی بود . بچه ای بود . شکنجه ای بود . شیرینی بود . تلخی بود .

من بچه ی نسل چهارمی . میدان آزادی را به عنوان یک میدان می دانم و امام را یک مرد رویایی و آرمانی که هیچ کس به  پایش نمی رسد . ( مگر آقا )

من بچه ی نسل چهارمی حالا که می خواهم سی و چند سالگی انقلاب را جشن بگیرم باز باور نمی کنم بچه هایی بوده اند

 که روزی در همین شهر نمی دانم با چه انگیزه ای در خیابان ها می ریختند و شعار می دادند .

من نمی خواهم همه چیز را شعار و قصه های باور نکردنی ببینم .

و هر سال در بیست و دوی بهمن انقلاب را مثل یک فیلم از جلوی چشمانم عبور دهند و من بنشینم  و فقط نظاره کنم .

گاهی شاد شوم . گاهی خشمگین . گاهی ناراحت . و وقتی هم چراغ ها را روشن کردند پرده ی سفید را جلویم نظاره کنم .

من بچه ی نسل چهارم این انقلابم . و هنوز برایم گنگ است تصاویری را که این روز ها می بینم ، حرف هایی را که می شنوم ، و حتی سرود هایی را که می خوانم .

ما نسل چهارمی ها همگی از این که روزی این قصه ها و رشادت ها یادمان برود می ترسیم .

و من هر روز دلهره دارم که مبادا نسل چهارمی بشوم که فقط ننگ را بر پیشانی دیوار های آجری این شهر بگذارد .

یا علی مدد

نمی خواهم انقلاب و جنگ برایم بشود  قصه های عجیب و غریب و باور نکردنی .

نمی خواهم انقلاب و جنگ برایم فقط در چند آهنگ یار دبستانی و وطنم وطنم خلاصه شود .

من دوست ندارم انقلامان و جنگ هشت ساله مان در تکان دادن پرچم بالای سرم ظاهر شود .

و هر سال فقط بیست و دوی بهمن باشد که من یادم بیاید که جنگی بود . شهیدی بود . جوانی بود . عشقی بود . بچه ای بود . شکنجه ای بود . شیرینی بود . تلخی بود .

من بچه ی نسل چهارمی . میدان آزادی را به عنوان یک میدان می دانم و امام را یک مرد رویایی و آرمانی که هیچ کس به  پایش نمی رسد . ( مگر آقا )

من بچه ی نسل چهارمی حالا که می خواهم سی و چند سالگی انقلاب را جشن بگیرم باز باور نمی کنم بچه هایی بوده اند

 که روزی در همین شهر نمی دانم با چه انگیزه ای در خیابان ها می ریختند و شعار می دادند .

من نمی خواهم همه چیز را شعار و قصه های باور نکردنی ببینم .

و هر سال در بیست و دوی بهمن انقلاب را مثل یک فیلم از جلوی چشمانم عبور دهند و من بنشینم  و فقط نظاره کنم .

گاهی شاد شوم . گاهی خشمگین . گاهی ناراحت . و وقتی هم چراغ ها را روشن کردند پرده ی سفید را جلویم نظاره کنم .

من بچه ی نسل چهارم این انقلابم . و هنوز برایم گنگ است تصاویری را که این روز ها می بینم ، حرف هایی را که می شنوم ، و حتی سرود هایی را که می خوانم .

ما نسل چهارمی ها همگی از این که روزی این قصه ها و رشادت ها یادمان برود می ترسیم .

و من هر روز دلهره دارم که مبادا نسل چهارمی بشوم که فقط ننگ را بر پیشانی دیوار های آجری این شهر بگذارد .

یا علی مدد

تاس که می اندازیم .

اگر شش نیاریم . بازی را باخته ایم .

یعنی نباخته ایم . نمی توانیم وارد صفحه ی دایره دایره  شویم .

بعد که وارد صفحه ی منچ می شوی . هزاران نفر به خونت تشنه اند و می خواهند تو را حذف کنند .

می خواهند با مهری شان . بزنند بر سر مهره ات .  پرتت کنند از صفحه بیرون .

و بعد یک خنده ی مستانه و بعد شیرینی یک برد با حذف یک رقیب.

باید حواست را جمع کنی که سه مهره ی بیرون را بیاوری تو و مواظبشان باشی عین همان مهره ی اول  .

و وای به حال روزی که هر چه تاس بیندازی شش نمی آوری و نمی آوری و نمی آوری تا موقعی که همه ی بازیکنان لذت بازی را برده اند و تو ماندی و سه مهره ی بی مصرف .

و به دایره هایی زل می زنی که شبیه چاله شده اند و تو به این فکر می کنی  که چطور باید همه را از این چاله ها بگذرانی .

همه لذت می برند .  و تو تنها نشسته ای روبه روی صفحه ی پر چالش منچ و به این فکر می کنی که چرا باید تاس عدد شش را به تو نشان بدهد . تازه اگر دلش بخواهد یا نخواهد .

بعضی وقت ها زندگی کردن پر چالش می شود . و تو هر چه تاس میندازی شش نمی آوری .

زندگی می ماند  با یک عالمه آرزو  و خیال و مهره  . . . . .

و بازیکنانی که منتظرند تو پایت را بگذاری در اولین چاله .

و فلفل این روز ها پایش گیر کرده در یکی از چاله  های صفحه ی زندگی و هر چه هم تاس میندازد شش نمی آورد که نمی آورد .

چرا دیگران خودشان را زدند به کوری و انگار نمی ینند که یکی اینجا پاگیر شده و مانده  است چکار کند بین این چاله ها .

یا صاحب الزمان

از مادر می پرسم من وقتی می خواستم به دنیا بیایم چقدر گریه کردم ؟

می گوید : زیاد  . . .

می گویم پس چرا حالا می خندم ؟

سرش را می گیرد  پایین ،  جوابی ندارد .

من بغض می کنم  .

و بعد اشک .

نمی دانم چرا دیگر اشک هایم مزه ندارند .

شاید مزه ی دیگری لای دندان هایم گیر کرده باشند .

پینوشت :

 مسواک باید زد .

دندان ها را باید شست .

جور دیگر باید دید .

یا امام حسن .