دلم می خواهد ساعتی نه  ، چند دقیقه ای  در سوگ مختار امام حسین گریه کنم .

بعد بنشینم و فکر کنم تا مختار شدن چه قدر فاصله دارم ؟

راستی فاصله ی زمین تا اسمان زیاد است ؟‌

 پینوشت : دلم می خواهد مختاری شوم برای امام زمان . . . .

باید در برگه ی هدف هایم بنویسم . . . .

خدا را چه دیدید شاید من هم فاصله ی زمین تا اسمان را با پای خودم طی کردم . . .

این جمعه هم مثل جمعه های قبل . . .

ما هم مثل دفعه های قبل . . .

سه نقطه ها چه قدر زیاد شده اند  . . .

یا مهدی . . . ادرکنی

محکم در را کوبید طوری که پژواک صدای در زندان درون سلول ها رسوخ کرد . زندانیان به صدا عادت داشتند . دسته ی پر از کلید به کمربندش اویزان بود  و صدای جرینگ جرینگ خوردن کلید ها

در آن صبح دلگیر و نفس گیر زندان شاید می توانست قلب پر از احساسش را فراموشی بدهد . تن نسیم اگر چه با  سیم خاردار های دور زندان  خراشیده شده بود ، یا اگر چه بوی زندان می داد اما باز هم

صورت پر از مهربانی اش را نرم نرمک نوازش می کرد . نسیم زخمی بود مثل احساس او . زخمی ، از تمام سیم خاردار هایی که بی رحمانه بر صورت احساسش چنگ زده بودند.

اما هر کس که نمی دانست خودش که می فهمید چه قدر قلب پر از امیدی دارد . و خیال چه قدر هم بازی خوبی برای زمان های تهی و  از جنس خلاء زندان بود .

روی صندلی که دقیقا پشت میله های خاکستری قرار داشت می نشست و با یک خیال ناب و عشقی وصف ناشدنی شعر می گفت . گاهی حافظش را باز می کرد ، بوی عطر نارنج شعر حافظ

دیگر غریبگی نداشت با محیط بی رحم زندان . دیگر شاید می شد با اواز  کلید های بی قرار که بوی ازادی می دادند شعر حافظ خواند و دیگر هیچ نشنید جز حرف های خوش بوی حافظ .

هیچ دزدی از عشق او به کلمات نمی فهمید و هیچ قاتلی هم مرگ تدریجی احساسش را در زندان درک نمی کرد . هیچ بدهکاری طلب اشک های او از زندگی را نمی فهمید و هیچ معتادی از اعتیاد او به شعر های حافظ

با خبر نبود . اعتیادی که هر روز صبح با تزریق شعر به رگ های نازک روحش او را زنده نگاه می داشت . مهمان زندان بان هر روز قاصدک ها بودند که به راحتی از لای میله های یخ کرده ی زندان رد می شدند و

می نشستند لای دفتر شعرش . زندان بان در کنار سردی آفتاب حیاط چند متری زندان ، اشعه های خورشید را با تمام وجودش احساس می کرد .

زندانبان زندان قصه ی ما اگر چه در زندان بود ، اگر چه گاهی صدای نعره های زندانیان روحش را خط خطی می کردند ، اما قلبش پر بود از احساس و خیال و امید و البته شعر . زندانبان اگر چه هر صبح

به دزد های شهر سلام می داد و شب ها با میله های خاکستری زندان وداع می کرد ، اما روحش را که در ترازوی عشق می گذاشتی سبک سبک بود .

روحش انگار ارام و قرار نداشت در بدنش . فکر پرواز را می شد در ذهنش پیدا کرد . زندانبان می توانست با فرش خیالش در آسمان پرواز کند . حتی اگر صندلی سفیدش پشت میله های زندان بوده باشد ؛

حتی اگر رد پای یک خراش عمیق روی روحش پیدا باشد . زندانبان می دانست که از زندان هم می شود به اسمان رسید و پرواز کرد . می شد . . .

یا مهدی . . .

من . یا ما . نمی دانم . شاید ما . شاید هم من .  خلاصه این که غروب این جمعه هم گذشت . من می دانم . غروب جمعه های دیگر هم می گذرد . عین هر روز . عین هر هفته .

اینجا ما نماز مغرب را فرادی خواندیم . خوش به حال فرشتگان . خوش به حال آن سیصد و سیزده عزیزی که می شوند فرماندهان سپاهت  . چه نمازی خوانده اند این جمعه و جمعه های پیشش.

 چه حالی پیدا کرده اند وقتی با سجده ات سجده کردند و و با قنوتت دعا  . راستی اقا ما که خیلی دور و دیر شده ایم از شما .

اما می خواستم بدانم در قنوت های پر از نورتان جایی هم برای ما هست ؟

جایی برای ما که دعای عهدمان شدست مضحکه ی عهدشکنان ؟  جایی برای ما که ندبه ی صبح هایمان بوی خواب می دهد ؟

آقا من نمی دانم چه قدر امیدتان را نا امید کرده ام . اما یک چیز را خوب می دانم . این که هنوز به ما خاک گرفته های از قافله مانده امیدی هست . این را امام جماعت مسجدمان گفت .

خطاب به من . یا شاید ما  . گفت جوان ها . اقا امیدش به شماست !  در دلم گفتم . آقا عزیز است . آقا مهربان است . آقا تنهاست . آقا یار ندارد . آقا غم دارد .

این جمعه که گذشت . اما می خواهم زود تر ؛  قبل از هر کسی ، تولدتان را تبریک بگویم . بگویم اقا میلادتان مبارک . در تنهایی دلم برایتان جشن تولدی بگیرم . دلم را چراغانی کنم .

بعد روی کیک تولدتان شمع بگذارم . به تعداد بهار های عمرتان . به تعداد ثانیه های نبودنتان . به تعداد سال هایی که گفتند تو سربازی و فرمانده روزی می اید . به تعداد لحظه هایی که در گوشم خواندند منتظر .

چند شمع بگذارم ؟ چند شمع برای امدنتان قربانی کنم می ایید ؟ چند ساعت دیگر تولدتان است . اما چه شوری دارد تولدی که صاحبش غایب است . مهمان ها هستند . شمع هست . اشک هست . لبخند هست.

و البته انتظار هم هست . بیایید به خاطر شمع هایی که برای امدنتان بی صدا آب شدند . بیایید به خاطر اشک سوزناکشان  . نه به خاطر من . یا شاید ما .

می بینید چه جشن تولد غریبی برایتان برپا کرده ام ؟

راستی اقا . صدای نا امیدی کلماتم تا اسمان هفتم می رسد ؟

به خاطر شمع هایتان هم که شده ــ می دانم که کمتر از سیصد و سیزده تاست ــ نمی خواهید بیایید ؟

پینوشت : از طرف من . یا شاید ما .

تولدتان مبارک .

یا صاحب الزمان .

صاحب خانه تیر دروازه اش را می بوسد و می گوید "جان مادرت غیرت به خرج بده " . نگذار رو سیاهی به تور دروازه مان بماند . تیر دروازه غیرتی می شود  . چشم ها به سوت داور است .

بازیکن هنوز پشت توپ پنالتی قرار نگرفته است . جلو می اید . دروازه بان تعجب می کند . اخم می کند . اما بازیکن بی اعتنا داخل حریم خصوصی دروازه بان می شود .

داخل دروازه . کنج کنج . گوشه ی گوشه .  فرود می آید .

تور سفید دروازه را بغل می گیرد و می گوید . "جان مادرت روی مهمانت را زمین نینداز " . دروازه بان دوباره اخم می کند . بازیکن پشت توپ قرار می گیرد .داور فوتش را بالا می اورد . سوت جیغ می زند .

و بازیکن محکم مهمان ناخوانده را پرت می کند . توپ تیپا خورده بلند می شود . بالا می رود . تیر دروازه استواریش را در چشم توپ می کند . توپ می ترسد . تور سفید قلبش می زند .

می خواهد مهمانش را صمیمانه بغل کند . می خواهد صدای جیغ تماشاچیان را بشنود . اما تیر دروازه هنوز غیرتی است . هنوز استوار است . توپ سردرگم است . صدای تپش قلب تور را می شنود

ولی غیرت تیر دروازه را کجای قلب پر از تشویشش بگذارد . دروازه به خود می لرزد . غوغایی است در دلش . توپ کم کم فرود می اید . تور سفید اغوشش را باز می کند . تیر دروازه اخم می کند . 

توپ چشم هایش را محکم می بندد . دیگر چیزی نمی بیند . صفحه سیاه می شود . خودش را رها می کند . انگار این بار هم باد باید قاضی بین دل لرزان تور سفید و غیرت تیر دروازه باشد .

یا مهدی . . .

گفت قانون یعنی اصل ریاضی .

یعنی چیزی که همیشه درست است . . . . . .

پینوشت : متنفرم از این اصل های ریاضی که گستاخانه سینه ستبر می کنند در برابر هر چه غیر خودی . متنفرم .