دیروز تولد یک سالگی ات بود . . . . . .

18 خرداد تولد یک سالگی ات بود و من  داشتم فکر می کردم با یک موجود مجازی هر روز سر و کله زدن و طول خط آرشیوش را طولانی کردن چه حس خوبی داشت . 

سرو کله زدن با یک دفترچه خاطرات مجازی . البته می دانم تو بیشتر از یک دفترچه ارزش داشتی .

به هر حال وبلاگ کوچولوی من . . . . . .

تولد یک سالگی ات مبارک  . . . .

می دانم قول و قرار هایی که با هم داشتیم بیشتر از یک سال بود . قرار بود تو بزرگ شوی و قد بکشی ، قرار بود جاودانه بمانی و همیشه گوشه ای از این دنیای مجازی برای تو باشد .

می دانم من قول داده بودم حتی بعد از مرگم تو را نکشم .  من قول داده بودم که طول خط آرشیوت هر روز و هر روز قد بکشد و جشن صد سالگی ات را همین جا بگیرم .

با تمام قول و قرار هایمان  .  . . . .

با تمام لذتی که از یک سالگی ات بردم . . . . .

با تمام خوشی ها و نا خوشی ها . . . . 

می خواهم ترکت کنم . . . . .

گریه نکن وبلاگ کوچولوی من .  قوی باش که منم طاقت چند روز کسلی تو را ندارم چه برسد ،

به این که بخواهم برای مدتی طولانی تو تعطیل باشی و فقط گرد و خاک بخوری و مهمان گوشه هایت تار عنکبوت باشد  .

اما به دلایلی که در گوشی به تو گفتم و خودت می دانی که اراجیف من کمتر از ان است که پیشانی تو را سیاه و وقت دیگران را تباه کند . 

کوچولوی فراموش نشدنی من . .  . . .

نمی دانم چند سال ، چند ماه یا چند هفته تعطیل می مانی که این به بد کرداری چرخ بستگی دارد اما بدان من هنوز دوستت دارم و شاید روزی دوباره به مغزم خطور کندکه تو

را در جایی از همین دنیای مجازی احیا کنم . البته دیگر تنها . تنهای تنهای تنها . فقط من و تو باشیم یک عالمه تنهایی .

دیگر امشب ــ شب آرزو ها ــ اینجا تنهایی . سوت و کور که باشد می شود دعا کرد و آرزو ها را فرستاد پیش خدا .

من هم روی سجاده ام می نشینم و برای خودم و خودت آرزو می کنم ، با این که از هم دور می شویم اما تو کوچولوی یک ساله مرا که هر روز می آمدم اینجا و برایت خزعبلات بازگو می کردم ببخشی .

قسمت من و تو دوریست انگار . . . . . انگار هر که را دوست داری باید از او دور باشی  . . . . . و باز هم این به کج رفتاری چرخ بستگی دارد .

وبلاگ کوچک من . .  . . .

تولد یک سالگی ات و فوت جان سوز  نوشته هایم . . . . . .

مبارک .

یا زینب  .. . . . 

معلم فیزیک پای تخته سیاه با گچ سفیدش می نویسد . . . . . . .

نکته در آینه ها :

در آیینه ها حقیقی بودن تصویر  یعنی سمت نور بودن

و مجازی بودن تصویر یعنی سمت جسم بودن  . . .

یا علی

در جماران که بودی  دستانت را از آن بالا چند بار تکان می دادی و یارانت نه عاشقانت دلشان ارام می گرفت لحظه ای از گرمای بی دریغ دستانت که از آن بالا هم حرارتش می رسید به قلب یخ کرده ی آدم ها .

بلند فریاد می زندند آن ها . که صدایشان در ذهن آبی ات نقش بندد . که مطمئن شوی تا آخرین نفس پشتت می مانند و همگی سرباز و گوش به فرمان تواند . خمینی ! امام مهربان من !

و لبخندت جان می داد به نوشته های بی جان روی دیوار های گچی جماران . صلابتت را و اخمت را دوست داشتند اهالی جماران ؛ اهالی جماران فقط آن هایی نبودند که

جلویت می نشستند و اشک می ریختند و همراه با لبخندت لبخند می زندند . اهالی جماران همه ی آن هایی بودند که که زمان پروازت دست به دعا شده بودند .

اهالی جماران همه ی آن هایی بودند که زیر دست و پای عاشقانت له شدند در همان روز گرم بهاری  . همان روزی که تهران پر شده بود از نقطه های سیاه و خیسی که دنبال تو نه دنبال بدن بی جانت می گشتند .

و حالا سکوت شده سهم آن جماران و آن صندلی ای که بعد از تو او را هم با یک پارچه ی سفید کفن کردند .

آری .  حرارت دستانت می رسید به همه ی اهالی جماران .

و من و سهم من چرا باید از تو همان یک قاب تلویزیون باشد و یک عکس که رویش  تو لبخند می زنی به روح خسته از تمام گرگ های این بیابان که فقط خدا مانده برایش و یک رهبر . 

و من و سهم من از امام مهربانم این است .

و خودمانیم اگر نبود کسی به نام سید علی من چه می کردم با این روح دلتنگ و خیال نخ نما شده ام که هر روز به یادت می بوسد عکس رهبرش را و ناگزیر فاتحه می خواند

برای روح آسمانی ات که بر روی آن صندلی دلتنگ هم آرام و قرار نداشت و به فکر اوج گرفتن بود .

من هم با تمام دلتنگی ام می خوانم و فریاد می زنم که من سرباز و گوش به فرمان توام . خمینی ! امام  مهربان من !

یا مهدی .

آیینه ی دلم را پاک می کنم از گرد و غبار . می خواهم عکست را درونش ببینم . . . . . . . . .

یعنی آیینه ی دلم می تواند پرتوی نورت را بازتاب کند ؟

نمی دانم .

این رسم سوزن ها بود . مگر نبود ؟ این فقط رسم آن ها بود که که خودشان را کور می کردند تا هیچ وقت نبینند تن سرد کسانی را که سوراخ می کنند .

این رسم سوزن ها بود که سوراخ کنند و فراموش کنند . سوزش کار سوزن ها بود نه آدم ها . مگر نه ؟

آن ها فقط چشم هایشان را سوراخ می کردند . تا دیگر چیزی به نام اشک نبینند . چیزی به نام سوراخ کردن دل ندانند . پارچه ها درد می کشیدند . و سوزن ها فقط سوراخ می کردند .

نه می دیدند . نه می شنیدند . و نخ ها . نخ ها هم عهد کرده بودند که تا اخر عمرشان در جوار چشم های نابود شده ی آن ها بمانند . عهد کرده بودند که حداقل نگذارند سوزن ها هر چیزی را سوراخ کنند .

ولی سوزن ها نمی دیدند . نه نخی را .نه پارچه ای را . فقط در سیاهی و کورکورانه سوراخ می کردند .

حالا تو بگو مگر این رسم سوزن ها بخت و اقبال نخ ها نبود .

پس چه شد . پس چه شد که حالا این رسم اشتباهی در بین آدم های این کره ی خاکی باب شد . انگار مد شده است که چشم های دلت را کور کنی .

و دیگر نبینی که تا چه عمقی سوراخ می کنی دل آدم ها را . عمیق .  انگار عادت شده است که کورکورانه دلی را سوراخ کنیم و رد شویم . 

این رسم سوزن ها بود و بخت و اقبال نخ هایی که ناگزیر معرفت داشتند در سوراخ تهی از معرفت سوزن ها .

پس چه شد ؟چه شد که که حالا هر انسانی که به دنیا می اید به جای گوش هایش و برای گوشواره چشم هایش را کور می کنند که تا آخر عمر راحت باشد .

که تا اخر عمر نخ ها به پایش بسوزند ولی او در نابینایی مطلق فقط سوراخ کند و رد شود .

آهای !!!

این زمانی رسم سوزن ها بود .

مگر نبود ؟

یا زینب