بغلش کردم. بوسیدمش . از ته دل . لبانم نمناک شد .   یخ کرد .  یعنی اول  یخ کرد و بعد نمناک شد .

دستم را روی سرش کشیدم . کچل بود . فندق چشمانش را نوازش کردم . و نخ قرمز لبانش را صاف و صوف کردم.

دلم برایش تنگ می شد .

می ترسیدم دیگر نباشد . عروسک یخی من .

شالم را دور گردنش نداختم . دماغ نارنجی اش را قلقلک دادم .

اشک روی لپ هایش قندیل بست .

نمی خواست تنها بماند در این شب برفی . . . .

ولی چه کنم که من مثل او آدمِ برفی نیستم.

من آدمم و فقط یک برفی از  او کمترم .

دوباره،

بوسیدمش . از ته دل . لبانم نمناک شد . یخ کرد . یعنی اول یخ کرد و بعد نمناک شد .

تنهایش گذاشتم و دیگر نخواستم ببینم که قندیل اشک هایش زیر پایش ریخته.

آخ .

عروسک برفی من .

یا زهرا

آهای خیاط باشی .

این دفعه که می خواستی برایم دل بدوزی .

نازک ندوز . جنس خوب بدوز و با کیفیت . طوری که یک دفعه نشکند . یا پاره نشود .

وقتی می شورمش با اشک هایم . تنگ نشود و همیشه گشاد باشد .

آهای خیاط باشی !!!!

این دفعه حواست را جمع کن .

یا مهدی

اگر زمستانمان امسال بدون تو سفید نباشد انگار زمستان نیست .

همه چیز این دنیای تکنولوژی وارمان عوض شده .

دست کاری کرده اند آدم ها .

تو دیگر عوض نشو .

مبادا سفیدی رشک بر انگیزت را سیاه کنی .

تو امسال بیا و ما را شاد کن .

حتی اگر ما نامرد ها سایت های برفروبی به راه انداختیم.

حتی اگر با آمدن اولین قطره ات در چشمانت نمک بپاشیم تا مبادا ما را از کار و زندگی بیاندازی  .

تو بیا .

بیا که روح آدم برفی حیاط خانه مان منتظر است تا یک بار دیگر در جسم برفی ات جان بگیرد .

 و ما شال های قشنگمان را آماده می کنیم . تا بیندازیم دور گردن دوست برفیمان .

بیا و سفیدی ات را به رخ ما آدم ها ی خاکی بکش.

من و آدم برفی در حیاط خانه می ایستیم به انتظارت تا بیایی .

بیایی و حیاط خانه را سفید کنی . بعد من و آدم برفی بخندیم .

اشکال ندارد .

اشکال ندارد اگر امسال در بلند ترین شب سال به جای برف نه حداقل به جای باران . آلودگی مهمان شهر  است .

اشکال ندارد اگر کرسی خانه ی ما زیرش بخاری برقی است . و رویش هم دو تا لحاف لایکو . آخر یک لحاف لایکو کفاف این سرمای استخوان

سوز (؟) را نمی دهد.

اشکال ندارد اگر میوه خشک هامان را با خشک کن برقی دیشب خشک کردیم . و روی لپ فندقمان نوشته شده : maid in chin

و باکی نیست اگر کتابچه ی فال حافظمان با ترجمه ی انگلیسی و آلمانی و عربی است .

موردی ندارد اگر انار هامان کمی رنگ پریده و پیوندی باشد و فقط به درد آبگیری بخورد .

و یا هندوانه هامان به جای سرخ زرد باشد . و اسمش هم آناناسی.

مهم هم نیست که به جای شاهنامه خوانی بنشینیم دور هم و جمعی جومونگ ببینیم . 

و یا از پشت تلفن برای دردانه مادر بزرگمان آرزوی طول عمر کنیم .

به خدا مهم نیست .

مهم این است که امشب شب یلدا را به خاطر همه ی چیز های فراموش نشدنی اش زنده نگه داریم .

مهم این است که ایرانی بودنمان را به رخ تمام آلمانی ها انگلیسی ها و  maid in chin  ها  بکشیم .

و با غرور آجیل بخوریم و حافظ بخوانیم و هندوانه قاچ کنیم حتی اگر همه ی این ها در قاب تصویر دوربین دیجیتالیمان ثبت شود .

یا مهدی .

حتی برادرم هم از رنگ آمیزی کتاب هدیه های آسمانی اش بریده  . حتی دیگر به زور  نمره و امتیاز و ستاره و از این جور اراجیف هم حاضر

 نیست که هدیه های  آسمانی اش را رنگ کند .

من هم بریدم اما نه از رنگ کردن هدیه های آسمانی . از رنگ آمیزی مصنوعی دنیای بی رنگ دبیرستانی بودن .

دیگر این جا به زور نمره و امتیاز ستاره و عکس برگدون نیست . اینجا دیکتاتور  ، علم است . زور گویی بی رنگ  و بو .

زورگو !!!!

می گویند سالانه مردم زیادی در اثر گاز بی رنگ و بویی به نام . . . .

اسمش را گذاشته اند مرگ خاموش  .

ولی چرا کسی اینجا نمی فهمد که دبیرستانی بودن خود یک مرگ خاموش است .

مرگی بدون بو و رنگ.

فقط مزه دارد .

مزه ی تلخی که شاید هیچ وقت فراموش نکنی اش. مرگی که قربانیانش همه ی شادی هاییست که یک روزی به آن ها افتخار می کردی .

قربانی به نام نوجوانی . . . .

دیگر اینجا اگر دبیرستانت را رنگ آمیزی نکنی . از یک نمره یا امتیاز و عکس برگردون  ستاره محرومت نمی کنند .

تو را از آینده محروم می کنند . باید مداد رنگی ات را با زور به دستت بگیری  روی کاغذ زندگی ات فشار دهی  . تا رنگش کنی این

ماده ی بی رنگ و بی بو را .

تا یک دفعه مرگ خاموش به سراغت نیاید .

تا نمیری .

کاش برادرم یاد بگیرد که هدیه های آسمانی اش را رنگ کند .

وگرنه . . . .

یا حسین