به غروب روز سیزده بدر فکر کن .  . . . .

پرده را کنار می زنم و به شهر نگاه می کنم . روشن روشن است . ماشین ها نقطه ای شدند و تند تند حرکت می کنند .

از فردا همه مشغول کار می شوند . از فردا دیگر باید  برای تعطیلی  های یکی دو روزه  روز شماری کرد .

می دانی ولی در انتهای دلم چیزی خوش حال وول وول می خورد.

خوش حالم که در اوج روز مرگی قدر تعطیلی و غیر تعطیلی را می دانم .

قدر کار و بی کاری را .

قدر دوستی و بی دوستی را خوب می فهمم .

شاید هیچ وقت فکر نمی کردم که دلتنگ کلاس اول مدرسه ای شوم که ماه ها پیش از غریبی درونش می ترسیدم .

خوش حالم که سال تحصیلی هم دارد نفس های آخرش را می کشد باید برای تابستان روزشماری کرد . تابستان زود تر بیا که دیگر طاقت دلتنگی ات

را ندارم .

در دلگرفتگی این غروب کذایی چقدر یک بستنی می چسبد   . . . .

خاطراتم را مشت مشت می ریزم در مغزم  .

 امروز عصر هوای مرور کردنش را داشتم .

هوای بو کردنش را . گرد و غبارش را بگیرم  و بعد دوباره مثل قدیم ها رویش دست بکشم .

آبی بزنم . اشکی بریزم . بارانی اش کنم . طوفانی اش کنم .

خاطراتم این روز ها خیلی گردو خاکی شده اند . باید هر چند روز یک بار در مغزم را باز کنم و خاطراتم را بریزم روی فرش .

بعضی هاشان خیلی شیطانند . قل  می خورند زیر تخت . بعضی هاشان غمگینند و کز می کنند گوشه ی دیوار .

 بضی هاشان هم آسمانیند و انگار اگر نگهشان نداری می خواهند اوج بگیرند .

یکی از خاطراتم قل خورده است و رفته است زیر مبل راحتی پذیراییمان . من هم با خط کشی بلند افتاده ام دنبالش و هر چه دستم را دراز می کنم نمی توانم بگیرمش.

خاطره بازی چه کیفی میدهد در این تعطیلی های حوصله سربر عید . چه کیفی میدهد .

شما هم امتحان کنید . به امتحانش می ارزد . کافی است در مغزتان را باز کنید و خاطراتتان را رها کنید روی گل قالی وسط اتاقتان .

یا زهرا

خط اول تقویمم . درست اول اول دفترچه در یکم فروردین . می نویسم . دوباره سلام بهار من . دوباره سلام شکوفه های تازه متولد شده که پیراهنتان بوی نم باران می دهد . دوباره سلام هوای ابری بی ریای بهاری .

 دوباره سلام . خوش آمدید به صفحه ی یکم فروردین دفترچه ام . شکوفه ای را که از درخت  کنده ام می گذارم لای ورق های اول و دوم و فروردین تا بهاری تر شوند . کاغذ اول و دوم فروردین که بوی بهار بگیرند همین طور

تا آخر صفحه های تقویمم بوی بهار می گیرد . بوی بهار برای برادرم در چاغاله بادام و گوجه سبز و کیک تولد خلاصه می شود و برای من در بوی شکوفه و بوی سمنوی هفت سینو صدای تنبک حاجی فیروز های سر چهار

 راه که روسیاهی از زمستان برایشان باقی مانده . می خواهم تقویمم بوی فال حافظ لحظه ی سال تحویل را بدهد و مزه ی بوس های آبدار بر لپ های تیغ تیغی پدر . بوی بهار را دوست دارم . شاید آدم برفی پارسال هم

دوست داشته باشد بویش را و هوایش را . شاید آب شدنش می ارزد به استنشاق بوی بهار . به حس کردن بوی نم باران  . خلاصه در تقویمم و بوی شکوفه اش غرق شده ام . کاش تمام سال بهاری باشم . و دیگران را

بهاری ببینم .

دوباره سلام بهار من .

یاعلی

دیگر ننه سرما هم آخرین دانه های برفش را برایمان فرستاد . دیگر ته نم نم های اشک های خداحافظی اش است که می آید .

ننه سرما عمو نوروز را بعد از یک قهر حسابی راه می دهد خانه .

هفت سینش را چیده . خانه را با جارو برقی حسابی برق انداخته . پنجره ها  را دستمال کشیده . و کافی است تا دکمه ی در باز کن را بزند .

در را باز می کند . و عمو نوروز هم پس از ماه ها داخل خانه می شود . موهای ننه سرما را بو می کند . دست های همدیگر را می گیرند .

دست های گرم عمو نوروز سردی ننه سرما را خنثی می کند . عمو نوروز کرسی را جمع می کند . کفش های سیاهش را می گذارد گوشه ی در .

امشب می خواهند در آسمان کنار پای پرندگان در حال پرواز سیگارت بندازند . و بعد از ماه ها کلی با هم بخندند . امشب چهارشنبه سوریست و آن ها بعد از سیگارت ها

می نشینند و با هم ماهی دودی می خورند . عمو نوروز هم تنبکش را آماده میکند . شب است و برای ننه سرما عاشقانه تنبک می زند .

هوا سرد است ولی من می دانم به محض این که عمو فیروز پایش را بگذارد در خیابان آسمان هوا کم کم  رو به گرمی می رود و شکوفه ها به دنیا می آیند .

این شب ها شب خداحافظی عمو نوروز با ننه سرماست . ننه سرما کوله اش را جمع می کند و تا برود ولایت .

 و عمو نوروز هم تمام عید سر ماموریت است . امشب تنها شبیست که می توانند همدیگر را سیر نگاه کنند .

این شب ها شب های خداحافظی ننه سرما از عمو نوروز است .

به امید وصال دوباره شان .

خدا حافظ ننه سرمای مهربان و پیر خاطره هایم .  . .

من هم نقاشم .

من هم نقش های زیبایی می کشم روی کاغذ سفید .

من هم رنگ می کنم احساساتم را و خیالم را .

من هم بلدم که خط بزنم . با نقطه کار کنم .

من نقاش خوبی هستم .

کافی است رنگ کلمات را برداری و . . .  

رنگ سیاه داریم تا سفید

غمناک هست تا شاد .

کلمات رنگارنگ را هم داریم که به درد نقاشی های شاد می خورد .

قلم قلم مو مانندت را هم بردای . مو ندارد . یک نوک دارد که تو با آن عشق می کنی موقع نوشتن .

کاغذت می تواند صفحه ی یادداشت جدید پارسی بلاگ باشد ، می تواند صفحه ی سفید کاغذ باشد یا نه اصلا می تواند صفحه ی زندگی باشد .

نگران نباش . رنگ هایت محدود نیستند . تو می توانی رنگ به رنگ . مدل به مدل . سیاه تا سفید را بپاشی روی صفحه ی زندگی ات .

خودت را غرق می کنی در رنگ کلمات و بعد بازی بازی می کنی .

من هم نقاشی می کنم . من هم نقاشم . بوم من شاید با تمام بوم های نقاشان دیگر فرق کند . چه فرقی می کند بوم پارچه ای یا صفحه پارسی بلاگ .

نقاشی را با تمام وجود دوست دارم . نه آن نقاشی را . این نقاشی را . قلمی بدون مو . رنگ هایی نا محدود . و یک صفحه ی مجازی .

زندگی قشنگ می شود با رها شدن در استخر کلمات رنگارنگ . کلمات را دوست دارم . خیلی زیاد . شاید اندازه ی خیالتم .

خیالاتم و احساساتم بدون رنگ کلمات معنی نمی دهند . باید یکی باشد تا خیال های عجیب و غریب مرا روی صفحه نقش بزند .

نقاشی این دفعه ام خوب است ؟

نگاهش کن .  . . . .