ـ آقا ببخشید آدرس تعویض دل های فرسوده کجاست ؟

ـ ببین دخترم . از میدان رهایی  که می گذری . باید بالا بروی . بعد می رسی به خیابان لبخند . آن جا ایست بازرسی دارد . باید لبخند بزنی تا اجازه بدهند ادامه ی

مسیر را بروی .

ـ خب آخه که من نمی توانم با این دل مچاله شده لبخند بزنم .

ـ این دیگر مشکل خودت است . اگر می خواهی به آن جا بروی باید از این ایست بازرسی رد شوی . بعد می رسی به یک فلکه که اسمش تصمیم است .

از هر که آن اطراف است . بپرسی فلکه ی تصمیم کجاست نشانت می دهند . فلکه ی تصمیم را که بالا می روی می رسی به یک دور برگردان . هرگز و هرگز از آن دور

برگردان نرو . وگرنه  . . . .

ـ وگرنه چه ؟

ـ وگرنه دیگر نمی توانی بروی به محل تعویض دل های فرسوده . بعد که فلکه ی تصمیم را بالا رفتی می رسی به خیابان دوستی . در خیابان دوستی که کمی قدم بزنی

می رسی به کوچه ای که شهرداری منطقه اسمش را گذاشته صداقت . کوچه صداقت عین این کوچه باغ های قدیمی تهران است . معروف است . از هر که سوال

کنی نشانت می دهد .

در کوچه صداقت یک گاراژ گنده است که سردرش روی یک تابلوی گنده نوشته اند لج بازی با ما  ممنوع . حتی شما دوست عزیز . 

باید این جمله را جدی بگیری  . هر چه تعمیر کار های دلت گفتند گوش بده و لج بازی نکن . وگرنه تو می مانی این دل مچاله شده ات .

از در گاراژ که وارد می شوی آن جا راهنماییت می کنند که کجا بروی تا دلت را تعویض یا تعمیر کنی . ممکن است فقط یک چسب شیشه لازم داشته باشد یا ممکن

است کلا دلت را تعویض کنند .

ــ ممنونم آقا  . ببخشید مزاحم وقتتون شدم . می خواید با ماشین تا مسیری که می خواید برسونمتون .

ـ نه دخترم . فقط زود تر برو تا دلت دیگر از فرسودگی در در نیامده و اوراقی نشده . زود تر برو . زشت است کسی این طوری ببیندت . حال آدم گرفته می شود . زودتر

برو .

ـ چشم چشم . خداحافظ .

ـ خدا پشت و پناهت دخترم .

خدا پشت و پناهت .

یا زهرا

تنها بودی . خاک گرفته و دودی . به همه هشدار می دادی که اینجا سر پیچ است . راست قامت ایستاده بودی سر پیچ . صورت مثلثی ات را به همه نشان می دادی .

مردم دوستت نداشتند . نگاهت نمی کردند . اگر هم می کردند . می گفتنتد این چیست که دیگر اینجا سبز شده . اما تو سبز نشده بودی تابلوی مثلثی شکل من .

تو را گذاشته بودند آن جا تا همه بدانند که اینجا در محدوده ی خطر است . اینجا سر پیچ است . اینجا باید مواظب بود . تو دوست نداشتی سر سال تحویل کسی

یتیم شود  . تو دوست نداشتی همسری شب ها کابوس جاده و کامیون را ببیند . تو دوست نداشتی که پسری از هشت سالگی مرد خانه شود . تو تابلوی خطر بودی .

تو را گذاشته بودند سر پیچ جاده تا به همه بگویی که اینجا مواظب باشید . صورت مثلثی شکلت را از هیچ کس پنهان نمی کردی . می گذاشتی همه علامت تعجب

روی صورتت را ببینند . تعجب کرده ای از این که چرا هر بار بعد از این که همه را از مرگ  نجات می دهی باز تو را نمی بینند . باز وقتی به تو می رسند لعنتت می کنند 

که چرا مجبورند نگاه هایشان را خرج تو کنند . ناراحت نباش تابلوی خطر من . ناراحت نباش . اگر همه دنیا هم از تو و دوستانت بدشان بیاید من  با تمام  وجود از شما و

صورتک های مثلثیتان دفاع می کنم . باید قدر تو را دانست . تو مترسک سر جاده نیستی . تو تابلوی عزیزی هستی که فقط به فکر دیگران است و برایش اهمیتی ندارد

که هر سال زیر برف و باران و آفتاب و داغ اشک می ریزد و باز با چهره ی مثلثی اش و با گریه می گوید :

خطر . اینجا پیچ جاده است .  لطفا به خاطر خودتان مواظب باشید .

یا مهدی

مردمانی که نخ های بادبادک کودکی را بریده اند با چنگ و دندان .

و بی حساب زندگی می کنند .

و وقتی می گویی خدا ماشین حساب بر می دارند و محاسبه اش می کنند . تا ببینند ارزشش را دارد برای خدایی ؟

نقل دروغ می خورند و ماء الشعیر ریا .

و و چه چربی وحشت ناکی از گوشت تازه ی برادر مرده شان دور دهانشان مانده و انگار پاک نمی شود .

دست هایشان کرمه بسته از کثیفی پول هایی که لحظه لحظه می شمرند .

و شهرشان بوی گند آشغال دانی دنیا را می دهد .

خدایا از ته قلبم شکرت را می کنم که حداقل فرق بین زباله و طلا را می دانم .

عجب خدایی هستی تو که من هر چه فکر می کنم باز هم کم می آورم در برابرت .

دلشان را بشکن که دلم را بد جور شکستند .

و من اگر تو را نداشتم زیر سیل هجوم این مردمان خرد می شدم .

قربان خدایی کردنت . ای مهربان ترین مهربانان عالم و ای معشوق و محبوب تمام معشوق ها و محبوب ها .  

یا علی

امشب شب مهتابه ، حبیبم رو می خوام .

امشب شب مهتابه ، عزیزم رو می خوام .

خواب است و بیدارش کنید .  . .

مست است و هشیارش کنید .  . . . . . .

جلوی آینه ایستاده است و دارد با تبخالش ور می  رود . هی فشارش می دهد . انگار دارد با مشکلاتش ور می رود و هی آن ها را انگولگ می کند تا دردش کمتر شود . صدای تلویزیون چهل و دو اینچی اش

تا کمرکش خیابان فرشته بلند است . و موش و گربه ی داخل تلویزیون مثل همه ی موش و گربه های دنیا دارند دنبال هم می کنند . عصایش را از کنار دیوار بغل می کند و به طور افقی

موازی با بدنش در هوا می چرخاند و مستانه در پذیرایی می چرخد . به نفس نفس افتاده .

همه ی چراغ ها را روشن کرده . آخر دلش در این هوای ابری صبح زمستان می گیرد . نفس نفس زنان دنبال دندان مصنوعی اش می گردد .

دندان مصنوعی داخل لیوانی با آب زرد رنگ به او می خندد و او با دستان تبخالی اش دندان را در بغل می گیرد . و با لثه های صورتی اش به او لبخند می زند .

در عرض یک حرکت لبخندش را در دهانش جا می دهد . کمی فکش را به هم می زند . خود را در آینه نگاه می کند .

و خودش به خودش لبخند می زند . حتی آینه هم دیگر به غربت او در خانه ی خودش عادت کرده .

لیوان دراز را روی کابینت می گذارد و با دستانش ضرب می گیرد .

لیوان نارنجی می شود و ظرق مقوایی آبمیوه ی تکدانه مهمان سطل آشغال می شود .

از صدای جلز و ولز تخم مرغ درون تابه ی مسی خوشش می آید و بوی کره ی ذوب شده مستش می کند . نان تست ها را درون سبد حصیری می گذارد . و خودش را در بغل صندلی کنار میز جای می دهد .

لقمه ای تخم مرغ فلفل زده شده درون نان تست و یک جرعه آب میوه از دندان های زرد رنگش می گذرد و بعد درون معده اش پرتاب می شود .

نسیم خنک به صورتش می خورد نوازشش می کند . یاد نوازش همسرش می افتد و قبل از این که بغضش را بالا نیاورد لقمه را قورت می دهد . بی هدف روی خط های کشیده شده

 روی کاشی های حیاط می پرد . و لی لی می کند . گل هایش را نوازش می کند . و آن ها را به جای گونه های پسرش می بوسد .

خواننده سرخوش هنوز دارد در خانه می خواند و از شب مهتاب و یارش با پیرمرد سخن می گوید .

ورزشش را کرده . صبحانه اش را خورده . گل هایش را نوازش کرده و بازی اش را هم کرده .

خودش را درون حفره ی مبل پرتاب می کند . دندان های مصنوعی اش درون دهانش تکان می خورد .

به دیوار خیره می شود . و فکر می کند که چرا هر روز بعد از این همه کار باز در غربت خود هضم می شود . و دلش هوایی .

هوای همسرش . هوای بچه هایش و هوای بوی آبگوشت ظهر جمعه .

امروز ظهر جمعه است و پیر مرد با خواننده ی سر خوش محزون می خواند .

و اشک مهمان ریش های نا مرتب سفیدش می شود. حالا عصا به او نگاه می کند و آیینه غبار غم می گیرد .

خواننده هنوز می خواند و زندگی هنوز در کمرکش خیابان فرشته جاری است و موش و گربه هنوز مثل همه ی موش گربه های دنیا دنبال هم می کنند.

یا علی مدد .